Ήρθε το καλοκαίρι, τα σχολεία κλείνουν και όσο κι αν οι γονείς παραπονιούνται "Τι θα τα κάνουμε τώρα στο σπίτι;", οι εκπαιδευτικοί της προσχολικής ηλικίας γνωρίζουμε καλά και από την θεωρία της ψυχολογίας, αλλά και από εμπειρία, ότι οι διακοπές είναι απαραίτητες τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους ενήλικες.
Όποιος έχει εργαστεί με παιδιά έχει διαπιστώσει ότι μετά τις διακοπές του Πάσχα, όλα ανεξαρτήτως ηλικίας, δυσκολεύονται να προσαρμοστούν πάλι στους σχολικούς κανόνες, ενώ δεν έχουν το ίδιο ποσοστό συγκέντρωσης στις δραστηριότητες, όπως το προηγούμενο διάστημα. Το πρώτο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους όταν ζεσταίνει ο καιρός είναι το παιχνίδι και η θάλασσα! Το μυαλό ξεφεύγει και ταξιδεύει στην χαλαρότητα των πολυπόθητων διακοπών.
Ποιος δεν έχει ανάγκη να περάσει από το οργανωμένο πρόγραμμα στις ανέμελες μέρες των διακοπών; Και τα παιδιά το χρειάζονται λίγο παραπάνω, διότι μετά την προσπάθεια τους να προσαρμοστούν στο οικογενειακό και σχολικό πρόγραμμα και ενδεχομένως και στις εξωσχολικές δραστηριότητες, χρειάζονται μια περίοδο ανασυγκρότησης δυνάμεων και κυρίως να ζήσουν την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας. Το παραπάνω απευθύνεται στη παιδική τους φύση, δεν είναι δουλειά των παιδιών να αναλογιστούν όπως οι γονείς τους, την απασχόλησή τους κατά το κλείσιμο των σχολείων.
Όλοι θεωρούν ότι η παιδική ηλικία είναι κάτι εύκολο, λόγω έλλειψης ευθυνών, αλλά δεν είναι έτσι. Όλα τα παιδιά, ακόμα κι αυτά που μεγαλώνουν σε ένα ισορροπημένο και "ιδανικό" οικογενειακό περιβάλλον, έχουν τα θέματα που τα απασχολούν αναλόγως ηλικίας . Ειδικά τη σημερινή εποχή που ο κόσμος των ενηλίκων επιβαρύνεται από το άγχος και τη γρήγορη εναλλαγή δραστηριοτήτων, που είναι δύσκολο να ακολουθήσουν για αναπτυξιακούς λόγους. Αναπόφευκτα, μεταδίδεται από τους ενήλικες στα παιδιά το άγχος και το βάρος της καθημερινότητας, που στις μεγαλουπόλεις γίνεται όλο και πιο επιβαρυντικό.
Επιπρόσθετα, η επιβολή πολλών δραστηριοτήτων στα μικρά παιδιά, με την αιτιολογία να "προλάβουν" να μάθουν όσα περισσότερα μπορούν και να έρθουν σε επαφή με όσα περισσότερα ερεθίσματα γίνεται, κάποιες φορές απλά τα κουράζει, παρά τα ωφελεί. Τελικά όμως, μέσα σε όλο αυτό, γνωρίζουν πραγματικά κάτι ή απλά σωρεύουν εμπειρίες, πληροφορίες, γνώσεις που τελικά δε θα προλάβουν να αφομοιώσουν εξαιτίας των γρήγορων ρυθμών που ζούμε; Επίσης, μήπως επιβαρύνει το νευρικό τους σύστημα, που έχει ανάγκη από πιο χαλαρούς ρυθμούς για να εξελιχθεί σωστά;
Γιαυτό λοιπόν η περίοδος των καλοκαιρινών διακοπών είναι τόσο απαραίτητη για όλους, αλλά ακόμη περισσότερο στα παιδιά, τα οποία δεν έχουν την ευκαιρία να ζήσουν την παιδική ηλικία των προγόνων τους, στις μεγάλες αλάνες των πόλεων και στην ύπαιθρο. Τα παιδιά χρειάζονται ελεύθερες δραστηριότητες, χωρίς την παρέμβαση των ενηλίκων, σε κάθε ηλικία (πχ ελεύθερο παιχνίδι με τους φίλους τους στις πλατείες κλπ). Έτσι όπως είναι η δομή των πόλεων και η ποικιλία των δραστηριοτήτων των παιδιών, αφήνεται ελάχιστος ελεύθερος χρόνος για ανέμελο παιχνίδι.
Ένα άρθρο που έπεσε στην αντίληψή μου τελευταία και προτείνω να διαβάσετε, έχει ως τίτλο "...αφήστε τα παιδιά να βαριούνται" και θα το βρείτε ΕΔΩ
Οι ενήλικοι, ξεκινώντας από μια ενδοσκόπηση και κατανόηση των δικών τους αναγκών καθώς και ανακαλώντας τις παιδικές τους αναμνήσεις, καλό θα ήταν να μεριμνήσουν και να προσφέρουν την ευκαιρία στον εαυτό τους και στα παιδιά τους, να γευτούν το αγαθό των διακοπών και την χαρά του "μη οργανωμένου", ώστε να επιστρέψουν όλοι πίσω, από οποιοδήποτε είδος διακοπών είναι εφικτό, ανανεωμένοι και με φορτισμένες τις μπαταρίες. Κατανοώντας ότι πολλοί γονείς θα δυσανασχετήσουν, λόγω έλλειψης πολλών ημερών άδειας ή οικονομικών λόγων, ωστόσο καλό θα ήταν να προβλεφθεί η ανάγκη για χαλάρωση ακόμη και μέσα στο κλεινόν άστυ, με κάθε τρόπο και μορφή. Ένας περίπατος κοντά στη παραλία ή σε μέρη της πόλης που συνήθως δεν πάει η οικογένεια, αλλά και κοντινές αποδράσεις αν υπάρχει η δυνατότητα. Να βρεθούν με φίλους τους να παίξουν στις παιδικές χαρές ή σε κάποιες δραστηριότητες πιο ελεύθερου τύπου που οργανώνονται το καλοκαίρι από διάφορους φορείς και στους δήμους.
Τα summer camps των δήμων, είναι μια λύση για τα παιδιά που οι δυο γονείς εργάζονται, μιας και δεν έχουν το πρόγραμμα του σχολείου, αλλά πιο ελεύθερες δραστηριότητες. Αυτό που χρειάζεται σήμερα, είναι όχι περισσότερες μέρες σχολείου, αλλά πρόβλεψη από τις κοινωνικές υπηρεσίες των δήμων, ή και πιθανά από το υπουργείο Παιδείας, για καλοκαιρινή απασχόληση και φύλαξη των παιδιών. Υπενθυμίζεται ότι το νηπιαγωγείο δεν είναι χώρος φύλαξης, αλλά πρώτης εκπαίδευσης και αυτό δεν πρέπει να αλλάξει. Αυτό που πρέπει να προβλεφθεί είναι, όπως και στη λειτουργία του ολοήμερου Νηπιαγωγείου δεν υπάρχει Παράλληλη στήριξη για τα παιδιά με διαγνώσεις, είναι να υπάρξει και στα summer camps η ανάλογη στήριξη. Είναι αδιανόητο αυτά τα παιδιά να μην λαμβάνουν με κρατικά κονδύλια την στήριξη που έχουν τόσο ανάγκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου